عبرت از لیبی آری

توافق هسته ای چیزی که تا ساعاتی و یا روزهایی دیگر ممکن است اعلام شود و باز سیل مشتاقان که عاشقانه به خیابان ها ریخته و ابراز شادی می نمایند و باز یک سوال توافق خوب است یابد؟

همین چندروز پیش تلویزیون ملی مستندی هسته ای پخش کرد و در آن از اشتباهات قذافی و لیبی نیز کنایه ای زد که به تعبیر عده ای هشداری جدی بود. به راستی ایران دموکرات با لیبی دیکتاتوری قابل قیاس است؟

بله حتما این قیاس درست و دارای عمق استراتژیک است. جهان از انواع حکومت ها تشکیل شده است اما یک تعریف واحد وجود دارد که دولت ها را به دودسته ابرقدرت و باقی دنیا دسته بندی می کند.این که تصور کنیم کشوری با ویژگی های ایران با همه انتخاباتش ، با جمهوری اسلامیش، باعمق نفوذش می تواند ادعا کند که همه تحرکات دشمن را رصد می کندو اصلا شباهتی به لیبی ندارد اشتباهی نابخشودنی است زیرا که ابر قدرت ها به دلایل کاملا روشن پتانسیل بالایی در برنامه ریزی و به هم زدن نظم امور در کشورها را با همه نوع حکومت دارا هستند.

واقعیت این است که فشار اقتصادی و مدیریت ناکارآمد ، فساد در مقیاس بالا چیزی است که جامعه مارا و عوام مارا به صورت جماعت ناراضی خاکستری با پتانسیل خروش در آورده است و این تصور باطلی است که ما فکرمی کنیم با ابزار مقدسات می توانیم انسان های درمانده و گرسنه را راضی نگه داریم. آن چیز که کشوررا تا به امروز از گزند بلایا حفظ کرده است موضوع استقلال و حس تنفر ملت از زورگویی زیاده خواهان است.از مردمی که هروز خبر هزار میلیارد اختلاس و گم شدن دکل و کوچک شدن جیبشان می شنوند،گرفتن حس استقلال و استکبارستیزی چه چیزی باقی می گذارد؟ این که کشورهای درحال توسعه مشکلاتی از قبیل مشکلات بالادارند قابل توجیه است اما در صورت عدم اداره امور و نفهمیدن قوت ها و ضعف ها و فرصت ها و تهدیدها و برنامه ریزی مسیر ، ممکن است از مسیر توسعه خارج و به مسیر هرج و مرج رویم .

نگاهی به حکومت قذافی که سال های سال با شعار استکبارستیزی موفق شده بود مشکلات داخلی اش را پنهان کند به ما هشدار می دهد که هنگامی که شیطان بزرگ دست شمارا مهربانانه می فشارد و لبخند می زند یعنی امید به پیروزی او نزدیک است.عاقبت قذافی و لیبی چیزی است که امروز نصیب عراق و سوریه و فردا شاید نصیب عربستان و ترکیه و... شود.لذا از این نترسیم که با قذافی قیاس شویم از این بترسیم که سرنوشت سرزمین لیبی برای ما تکرارنشود.

اینکه سعی داریم بی لیاقتی ها را به تحریم ها نسبت دهیم، اینکه سعی داریم با اعلام توافق هسته ای زمان و امید برای خودمان بخریم از دیدگاه عقلی منطقی است اما یادمان باشد برای توجیه بد بدتر نکنیم که حرکت در این مسیر و در این زمان خیانتی بزرگ به تاریخ ایران است.

والعاقبة للمتقین